Biografia
Otto Menzel urodził się 5 stycznia 1836 roku w Bolesławcu. Uczęszczał do gimnazjum w Görlitz, które opuścił pół roku przed ukończeniem szkoły, gdy 1 października 1854 roku miał zamiar wstąpić do jednostki pionierów w Głogowie. 4 stycznia 1855 roku zdał tam egzamin, ale odmówiono mu przyjęcia do korpusu inżynieryjnego. Podjął decyzję o powrocie do gimnazjum i po sześciu miesiącach nauki w szóstej klasie w Legnicy zdał egzamin końcowy z wyróżnieniem 24 września 1856 roku.
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim i rozpoczął praktykę górniczą na Górnym Śląsku. 16 listopada 1864 roku zdał egzamin jako praktykant górniczy. Podczas wojny duńskiej oddelegowany został do Magdeburga. Awansował na porucznika i objął dochodowe stanowisko w kopalniach węgla kamiennego hrabiego Hugona Henckla von Donnersmarcka w Wirku.
W 1866 roku jego działalność zawodowa została przerwana przez wybuch wojny prusko-austriackiej, podczas której został przydzielony jako oficer pionierski do uzbrojenia twierdz w Koźlu i Nysie. W 1870 roku podczas wojny francusko-pruskiej brał udział w oblężeniu Metz. Po podpisaniu traktatu pokojowego, będąc w stopniu kapitana, otrzymał zadanie zapewnienia odpowiedniego pochówku i uporządkowania pól bitewnych wokół Metz, co doprowadziło do tego, że wkrótce po powrocie z Francji zachorował na tyfus.
Po odzyskaniu zdrowia został dyrektorem ds. górnictwa i hutnictwa w zakładach hrabiego Hugona Henckla von Donnersmarcka w Wirku, gdzie pełnił tę funkcję do końca lat 70. XIX wieku.
Od 1881 do końca 1892 roku mieszkał w Katowicach, gdzie zajmował się zarządzaniem prywatnymi kopalniami i hutami. Pełnił liczne funkcje honorowe: inspektora szkolnego, członka delegacji szkolnej (Schuldeputation), członka sejmiku prowincjonalnego (Provinzial-Landtag), członka izby gospodarczej okręgu opolskiego (Handelskammer für den Regierungsbezirk Oppeln), członka stowarzyszenia handlowego (Gewerbeverein), członka komitetu stowarzyszenia górników i hutników (Berg- und Hüttenmännische Verein), przewodniczącego stowarzyszenia inżynierów (Ingenieurvereine) oraz przewodniczącego Związku Wojackiego Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego (Kriegerbund des oberschlesischen Industriebezirks). W latach 1881–1892 był radnym Rady Miejskiej w Katowicach, a w latach 1882–1888 zastępcą burmistrza.
Gdy opuszczał Katowice, władze miejskie jednogłośnie nadały mu tytuł honorowego obywatela miasta, będąc pierwszą osobą, która go otrzymała.
W 1895 roku był dyrektorem kopalni rud cynku i ołowiu Samuelsglück w Brzezinach Śląskich. Mieszkał tam do 1 maja 1898 roku, kiedy to musiał przeprowadzić się do rodzinnego Bolesławca. Tam też zmarł 22 maja 1899 roku.
Zobacz pełny artykuł na Wikipedii