Emanuel Ernst Mendel
Biografia
Urodził się 28 października 1839 w Bunzlau (dzisiejszy Bolesławiec) w żydowskiej rodzinie jako syn kupca Wolfa Mendla i Rosalie z domu Guhrauer. Uczęszczał do gimnazjum w Legnicy, następnie studiował medycynę na Śląskim Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu i na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Tam ukończył studia w roku 1860. W latach 1864, 1860, 1870–1871 pracował jako lekarz wojskowy. W 1882 założył i wydawał Neurologisches Centralblatt, oficjalne czasopismo Berlińskiego Towarzystwa Psychiatrów i Neurologów. Jego asystentami byli między innymi Lazar Minor, Louis Jacobsohn-Lask, Hugh Talbot Patrick, Paul Schuster, Max Bielschowsky i Edward Flatau. Należał do Deutsche Fortschrittspartei. Przez dwie kadencje był członkiem Reichstagu (od 1877 do 1881). W 1906 otrzymał tytuł Geheimen Medizinalrat. Zmarł 23 czerwca 1907 po długiej chorobie.
Żonaty z Susanne Lindow (lub London), mieli synów Kurt i Fritz oraz córki Gertrud Adler i Charlotte. Pochowany na cmentarzu w Berlinie-Wedding (Urnenfriedhof Gerichtstraße).
Dorobek naukowy Mendla obejmuje wprowadzenie uzyskanej z australijskiej rośliny Dubosia myoporoides duboizyny do leczenia choroby Parkinsona. Mendel opowiadał się za łączeniem neurologii i psychiatrii jako dopełniających się dyscyplin. Badał także padaczkę i porażenie postępujące.
Napisał podręcznik psychiatrii Leitfaden der Psychiatrie für Studirende der Medicin (Stuttgart: Enke, 1902), który przetłumaczono m.in. na angielski.